VVD Midden-Drenthe betrouwbaar?

Hoe betrouwbaar is VVD Midden-Drenthe?

Was het 4 jaar geleden de toenmalige PvdA-lijsttrekker en wethouder Emko Dolfing die bij de vorming van een nieuw college van B&W in de gemeente Midden-Drenthe een scheve schaats reed.  Dit keer is het VVD-lijsttrekker Anique Snijders die een verkeerde wissel neemt, waardoor het vertrouwen van de burger in de politiek er niet groter op wordt. Om over de betrouwbaarheid van de liberalen richting kiezers nog maar te zwijgen.

Hoe betrouwbaar is de VVD in Midden-Drenthe? Het is sinds vandaag (18 april 2018) heel legitiem om die vraag te stellen. Want waar voorafgaande aan de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart j.l. en de weken erna de VVD-kiezers en mogelijke coalitie-partijen werd beloofd dat Johan Koster hun nieuwe wethouder zou worden, is er plotsklaps sinds vandaag een geheel ander scenario. Daarbij is Koster op een zijspoor gerangeerd en profileert VVD-lijsttrekker Anique Snijders zich opeens zelf als kandidaat-wethouder.

Even terug naar het begin. Op 7 maart j.l. werd de wethouders-kandidatuur van Johan Koster bekend gemaakt.  “Ik ben gevraagd,” zei hij tegen Ron de Vos van de Krant van Midden-Drenthe.

Sterker, Lijsttrekker Anique Snijders twitterde op dezelfde dag: “Ik ben blij met jou als wethouder.” En de nummer 2 op de kandidatenlijst Hans Klaassens twitterde: “Gefeliciteerd @JohKoster met de kandidaatstelling.”

Koster zelf was ook heel blij met zijn voordracht als wethouders-kandidaat. Op twitter stak hij dat niet onder stoelen of banken.

Johan Koster was tijdens de campagne ook uitgebreid en prominent in beeld, bijvoorbeeld op een foto samen met Anique Snijders en Jan Broertjes. Daar leek een winnend team te staan.

 

De verkiezingen leverde de VVD 1 zetel winst op: ze gingen van 3 naar 4. “Ik ben super trots op dit resultaat en op het team!” twitterde de lijsttrekker, met daarbij een foto van kandidaat raadsleden en kandidaat-wethouder Koster.

Pijnlijk was het voor de nummer 2 op de kandidatenlijst Hans Klaassens. Hij kwam niet in de raad omdat Marie-Cecile Hatzman en Erwin Brink met voorkeursstemmen werden gekozen.  

De druiven voor Hans Klaassens waren kennelijk zuur. Zo zuur zelfs dat hij op twitter een campagne begon om Anique Snijders te pushen om wethouder te worden.  Op 30 maart j.l. bijvoorbeeld twittert Klaassens in antwoord op RTV Drenthe journalist Margriet Benak, die in haar programma Cassata gaat praten over de vraag of er ook meer vrouwelijke wethouders komen in Drenthe: “@Anique_S Net wat voor jou.”   Waarop Benak direct Klaassens antwoordt met “Jullie hadden toch #johankoster al naar voren geschoven?”  Klaassens reageert daar weer op met “Ik zie liever een vrouw met verbindende kwaliteiten tussen mannen.”

 

 

 

Twitterberichten Klaassens verdwijnen

Opvallend is wel dat deze tweets van Hans Klaassens, na de bekendmaking van het passeren van Johan Koster als wethouder, opeens allemaal uit zijn twitter-timeline zijn verdwenen. Waarom heeft hij die tweets verwijderd? Bang dat mogelijk een één-tweetje met Snijders naar buiten komt? Was het toch opzet om Koster moedwillig te beschadigen ten eigen faveure, waar je nadien de sporen van uit denkt te kunnen wissen? Over betrouwbaarheid en vertrouwen gesproken.

Ook niet zo gek van deze Hans Klaassens, als je opkomt voor je eigen belangen. Want Koster stond niet op de lijst. En als Anique Snijders wethouder wordt dan komt Klaassens alsnog in de gemeenteraad. Heeft hij eindelijk zijn zin.

Op woensdag 18 april maakt de VVD bekend dat Koster geen wethouwer wordt. En de liberalen weten het ongenoegen hierover keurig binnenskamers te houden, omdat Koster kennelijk het fatsoen heeft om zijn boosheid en frustratie niet publiekelijk te tonen. Zoals een goed bestuurder betaamt.

Hans Klaassens reageert overigens direct dezelfde woensdag op twitter met de mededeling: “Mijn dag kan niet meer stuk.”

Maar Koster is exit. Zoals de VVD ook al zittend fractievoorzitter Heleen Jurgens afserveerde, die na het vertrek in 2015 van de toenmalige VVD-leider Marc Bosscha de kar moest trekken en graag was door gegaan. (Zie hierover mijn blog van 4 maart j.l. : http://henktenoever.nl/blog/2018/03/04/midden-drenthe-kiezen-of-delen/)

Hoe betrouwbaar is de VVD in Midden-Drenthe? Hoe zorgvuldig gaan de liberalen in deze gemeente met mensen om? Aan de andere mogelijke coaltiepartijen (PvdA, CDA en Gemeentebelangen Midden-Drenthe) kun je oprecht de vraag stellen: wil je wel met een partij in een college van B&W die de kiezers zo een loer draait en niet op hun woord te vertrouwen is?

Er is overigens naast de VVD nog een winnaar van de verkiezingen, die nu buiten beeld is bij de collegevorming en dat is Gemeentebelangen BSW. Misschien toch een serieuze optie om nog eens te onderzoeken of deze partij als partij en partner betrouwbaarder is dan de VVD, Anique Snijders en Hans Klaassens.

We beleven weer boeiende tijden in politiek Midden-Drenthe!

 

 

 

 

 

Posted in Geen categorie | 4 Comments

Midden-Drenthe: kiezen of delen

MIDDEN-DRENTHE KIEST NA 4 ROERIGE JAREN NIEUWE RAAD

De gemeentepolitiek in Midden-Drenthe blijft je keer op keer verbazen. Is het niet het verdwijnen van meerdere bestuurders de afgelopen jaren dan is het wel de verrassende wijze waarop een aantal bestuurders zich nu presenteert.

Na de gemeentelijke herindeling van Drenthe in 1998 was de gemeentepolitiek hier jarenlang een kabbelende beek, die nauwelijks over zijn oevers stroomde. Er was wel eens een rimpeling in de vijver als raadsleden als Hans Dukker (D66) hun stem verhieven en – vaak terecht – tegendraads waren. Maar de luizen in de gemeentelijke pels waren zeldzaam.

Wat zich echter de afgelopen 4 jaar heeft afgespeeld in deze gemeenteraad is bijkans on-Midden-Drents. De bestuurders maakten ongekende politieke, bestuurlijke turbulentie mee, waarvoor ze zelf verantwoordelijk waren, zijn en blijven en bij de komende verkiezingen op 21 maart kunnen we hen op hun daden afrekenen.

Wat denk jij dat er op en na 21 maart gaat gebeuren? Dat werd mij de afgelopen tijd vaak gevraagd, omdat ik de twee verkiezingen hiervoor meerdere debatten tussen de lijsttrekkers heb geleid. Nou, op verzoek dan. Een kleine analyse en een bespiegeling.

Traditioneel

In Midden-Drenthe is de kiezer gemiddeld genomen niet erg avontuurlijk en wordt er vrij traditioneel gestemd zonder dat dit grote verschuivingen teweeg brengt. Of dat dit keer verandert? Dat is niet uitgesloten. Want tussen de gang naar de gemeentelijke stembus op 19 maart 2014 en de komende verkiezingen op 21 maart 2018 is zoveel gebeurd dat dit in de Midden-Drentse politiek maar zo eens aanleiding kan zijn voor opvallende verschuivingen.

Wat zit nog redelijk vers in het geheugen? Nou, bijvoorbeeld de valse start van het nieuwe college van B&W in 2014.  Ruzie in de tent en onderling verstoorde verhoudingen tussen de partijen maakte Midden-Drenthe bijkans niet volgens normale omgangsvormen bestuurbaar. Ik schreef over de oorzaken hiervan al in mei 2014 een uitgebreid blog: (http://henktenoever.nl/blog/2014/05/09/kleinst-mogelijke-meerderheid/).

Daar kwam snel de rel bij rondom VVD-burgemeester Jan Broertjes, die op 30 oktober 2014 aftrad en een dag erna al door interim-burgemeester Ton Baas (VVD) werd opgevolgd. Diens komst bleek een zegen voor de gemeente: voor haar inwoners, voor het college van B&W en voor de gemeenteraad.

Bron: RTV Drenthe 27 februari 2015

Want onder de strakke doch rechtvaardige leiding van Ton Baas kon eindelijk gewerkt gaan worden aan de verziekte bestuurscultuur. Het onderlinge gekissebis moest worden omgezet in politiek, bestuurlijke daadkracht.

 

En er verdwenen hoofdrolspelers c.q. lijsttrekkers van 2014 van het toneel of maar zo naar de achtergrond. Niet de eerste de besten. In september 2015 is dat al de veel besproken en soms ook omstreden VVD-fractievoorzitter Marc Bosscha. In september 2016 treedt de anoniem opererende Robert Brouwer als CDA-fractievoorzitter terug.

Op 1 december 2016 treedt de altijd wel prominent aanwezige PvdA-lijsttrekker Emko Dolfing om gezondheidsredenen af als wethouder. Hij wordt opgevolgd door Dennis Bouwman uit Enschede. Een buitenstaander, die hier geen verleden heeft en redelijk blanco aan zijn klus kan beginnen. In oktober 2017 treedt Bennie Muskee om gezondheidsredenen terug als PvdA-fractievoorzitter. Er veranderde bij de politieke leiders tussentijds meer dan ooit.

Saai en turbulent

Nee, saai was het niet. Publicitaire turbulentie was er al direct in 2014 rond het aftreden van Jan Broertjes als burgemeester. Er was in 2015 Oranje, waar eerst 700 en daarna 1400 asielzoekers onderdak moesten krijgen, volgens de toenmalige staatssecretaris Klaas Dijkhoff. B&W en raad moesten volop aan de bak. En hier bleek hoe men naar buiten toe eensgezind kon optreden en toch succes behaalde.

Maar er gebeurde meer. Zo was er bijvoorbeeld de soap rondom de voetbalvelden van de vv Beilen en cvv Fit Boys. Tijdens een sportdebat op 12 maart 2014 met alle lijsttrekkers, leken er spijkers met koppen te zijn geslagen. Pas in februari van dit jaar werden de definitieve renovatieplannen voor sportpark Noord-West in Beilen gepresenteerd. Gemeentelijke politiek in slow motion.

Of wat te denken van het plan in oktober 2017 om voor € 300.000,-  de hal van het gemeentehuis te verbouwen, omdat deze – zoals B &W het omschreven – moet voldoen aan een “eigentijdse dienstverlening in een eigentijdse omgeving”. Geld genoeg kennelijk. Columnist en kroeghouder Henk Berghuis van De Cerck schreef daarover op 20 oktober vorig jaar in De Krant van Midden-Drenthe heldere woorden: “Er is vast nog nooit een inwoner uit Midden-Drenthe geweest die vond dat die hal niet deugt, dat er een gebrek aan privacy is of dat de balies te groot zijn. Nee daar moet je ambtenaar voor zijn om dit soort dingen te bedenken.”  Ik zou daar aan toe willen voegen: en je moet bestuurder zijn om er zoveel  gemeenschapsgeld voor te durven uitgeven. Alsof er geen andere wensen zijn, hoezeer ik een ieder in het gemeentehuis ook een aantrekkelijke hal gun.

Communicatie

In het bestuursprogramma van het college van B&W werd in 2014 beloofd dat er “beter en anders” met de inwoners gecommuniceerd zou worden. Daar is in mijn beleven niet zoveel van terecht gekomen.  Bij de nieuwbouwplannen voor de 2  scholen voor Voortgezet Onderwijs in Beilen kunnen de inwoners rondom het gebied van de Haven daar inmiddels boekdelen over meespreken.

De renovatieplannen van het centrum van Westerbork zijn aan het merendeel van de bevolking volstrekt voorbij gegaan, totdat ze opeens allemaal auto’s op de stenen tussen de bomen in hartje centrum geparkeerd zien staan. Hoe zou dat nou kunnen? Domheid en onachtzaamheid van de inwoners zeker.

En de grijs-grauwe brei van woorden op de gemeentelijke pagina’s in de Krant van Midden-Drenthe nodigen de lezer nu ook niet bepaald uit om te lezen waar de bestuurders en de ambtenaren zoal mee bezig zijn.

Waarom kan dat niet anders?! Kijk eens bij andere gemeenten, waar het gemeentenieuws wel op een aantrekkelijke manier met foto’s, graphics en toelichting wordt gepresenteerd en inwoners nadrukkelijk worden benaderd om vroegtijdig mee te praten  en te denken.

Waar een aantal jaren geleden veelbelovend met de chat-functie werd begonnen op de gemeentelijke website, wordt deze service kennelijk ook voorbereid op een stille dood.  Op twitter-berichten met vragen aan/over de gemeente over het (niet) ophalen van huisvuil wordt niet gereageerd. Er zou toch “beter en anders” gecommuniceerd worden??!! Vanuit de boezem van het college begreep ik wel dat er aan professionele ondersteuning vanuit de communicatie-deskundigheid op het gemeentehuis niet veel nuttige output kwam. Hoe simpel kan het zijn om daar wat aan te doen.

Verrassend profileren

Als het gaat om communiceren en profileren van je partij dan heeft lijstrekker Jannes Kerssies van Gemeentebelangen Midden-Drenthe daar een fijne neus voor. Hij is, om maar eens een Drentse term te gebruiken, een lepe bestuurder met een neusje voor publiciteit. Kerssies, inmiddels de 70 gepasseerd, voert al ontelbare jaren de lijst aan van Gemeentebelangen Beilen en later Midden-Drenthe en weet van geen wijken. Heel even leek het er vier jaar geleden op dat zijn partij met 2 zetels een klein kansje maakte om een wethouder te leveren. Maar PvdA’er Emko Dolfing koos voor de ChristenUnie van Gert Jan Bent en kon zo met de kleinst mogelijke meerderheid aan de slag.

Een lepe bestuurder dus die Kerssies, die zoveel boerenslimheid bezit dat hij de 27-jarige Erjen Derks weet te verleiden om kandidaat-wethouder voor zijn partij te worden. Wetend dat Derks als raadslid 4 jaar geleden met voorkeurstemmen gekozen werd voor D66, waarbij hij als voormalige barkeeper in een populaire uitgaansgelegenheid veel jongeren naar de stembus wist te lokken. Mogelijk denkt Kerssies van die populariteit nog een keer te kunnen profiteren, omdat Derks als voorzitter van de vv Beilen de laatste 3 jaar zich eveneens nadrukkelijk profileerde.

Kerssies roept hardop dat het niet gaat om “de politieke kleur van de wethouder”, maar om “de kwaliteit en achtergrond van de persoon”. Lid zijn van diens partij is niet noodzakelijk, vervolgt Kerssies.

Zo lust ik er nog wel een paar. Toegegeven, de liefde tussen zijn  Gemeentebelangen en D66 was groot en dat mondde in 2014 ook uit in een lijstverbinding tussen beide partijen en dat bleek een voordeel te zijn.

Maar de move van Erjen Derks is verrassend en tegelijkertijd hangt er ook een luchtje om heen. Want Derks ging voor het lijsttrekkerschap van D66. Verloor die strijd tegen de zittende fractievoorzitter Harma van de Roest. Verdiend of onverdiend, daarover hebben de leden van D66 besloten. Maar toen dat doel niet haalbaar bleek, hij vervolgens – ondanks een eerste toezegging om met een lagere plaats genoegen te nemen – bedankte voor een plaats op de kieslijst, bleven er raadselen om Derks kleven. Hij valt de partij, waar hij carrière dacht te kunnen maken, in de rug aan. Chic is wat anders. Maar zijn doel heiligt kennelijk alle middelen.

Kerssies had voor de politieke toekomst van Gemeentebelangen misschien beter zijn energie kunnen steken in een fusie van de partijen voor Gemeentebelangen.

Na de gemeentelijke herindeling in 1998 kreeg Midden-Drenthe te maken met het fenomeen van 3 partijen met de naam Gemeentebelangen: eentje in Westerbork, eentje in Beilen en eentje in Smilde.  Westerbork en Beilen samenvoegen was appeltje-eitje.

Charles de Haas

Van de partij in Smilde was en is Charles de Haas sinds 1970 de grote roerganger.  Hij bleef de solist en wilde de absolute roerganger blijven en begon Gemeentebelangen Smilde-Beilen-Westerbork (SBW).  De Haas (73 jaar inmiddels) is gezegend met een grote mond, niet bang voor het debat en gepokt en gemazeld in de gemeentelijke en provinciale politiek. Een fusie tussen de Gemeentebelangen-jongens en meisjes zat er in 1998 niet in en zit er ook dit keer weer niet in. De ego’s van beide lijsttrekkers zijn kennelijk te groot. Afstand doen van hun raadszetels: ho maar! Kerssies en De Haas zijn kennelijk groter dan de partij.

Een gemiste kans. Als je tenminste wat in de melk te brokkelen wilt hebben in het dagelijks bestuur van de gemeente. Wetend dat bij gemeenteraadsverkiezingen veel stemmers afwijken van de keuze, die ze maken bij landelijke verkiezingen en lokale partijen daar volop garen bij spinnen, is het zo langzamerhand onbegrijpelijk dat deze 2 Gemeentebelangens elkaar niet hebben weten te vinden. Op deze manier blijven ze als splinters een marginale rol spelen en kan Derks zijn wethouders-aspiraties wel vergeten.

Stabiel en verrassend

Het CDA in Midden-Drenthe is altijd een redelijk stabiele factor geweest. Vertegenwoordigers van deze partij zul je niet op het biljart zien dansen. De vorige lijsttrekker Robert Brouwer was daar een voorbeeld van. Aardige man, maar het politieke vuur en debatteren op het scherpst van de snede was niet aan hem besteed. Hun CDA-wethouder Gerard Lohuis (een buitenstaander uit Assen) worstelde zich door wat dossiers heen (onder andere de sport) en viel zich geen grote builen.

Marinus Louissen

Met de nieuwe lijsttrekker Marinus Louissen als roerganger leunt zijn partij al sinds mensenheugenis op een stabiele kiezersaanhang. Met de komst van de ChristenUnie in het college lopen er mogelijk wat gereformeerde mannenbroeders en zusters over. Maar in een agrarische, nog redelijke gelovige en vrij stabiel stemmende gemeente als Midden-Drenthe is deze partij bij de komende verkiezingen vast weer goed voor 4 zetels. Het Buma-effect zal daar zeker ook toe bijdragen. Grote vraag is natuurlijk wel wie de nieuwe wethouders kandidaat voor het CDA wordt. Komt die van binnen of van buiten de gemeente?

Blijven we in de christelijke hoek bij wethouder en hernieuwd lijsttrekker Gert Jan Bent van de ChristenUnie. Er kan bijkans geen week voorbij gaan of zijn foto prijkt wel in De Krant van Midden-Drenthe en De Veldenkrant. Bij iedere lantaarnpaal, die feestelijk onthuld wordt, staat Bent als een grote te pronken. Kortom, hij heeft een goede pers en “een mediagevoelige portefeuille”, zoals hij het zelf omschrijft. Maar ook een portefeuille met een paar hoofdpijndossiers. Bijvoorbeeld, zoals hier al geschreven, de bouw van een nieuw scholencomplex voor het Voortgezet Onderwijs in Beilen. En wat te denken van de miljoenen, die uitgegeven zijn voor het onderwijs aan asielzoekers in Oranje, maar waar nooit les voor is gegeven en nu weer moet worden terug betaald.

Gert Jan Bent (rechts)

Maar met zijn brede, sympathieke glimlach, zijn luisterend oor en goede toegankelijkheid voor de burgers heeft hij met hard werken de nodige credits opgebouwd. De vraag is of zich dat bij de komende verkiezingen gaat vertalen. Van 2 naar 3 zetels groeien is bijna een utopische gedachte. Maar om in Bent’s leer te spreken: de wonderen zijn de wereld nog niet uit. In ieder geval wil hij graag als wethouder door. Of dat lukt is de vraag en hangt bijvoorbeeld mede af van de verkiezingsuitslagen voor D66 en de VVD.

Van D66 is Harma van der Roest opnieuw het boegbeeld. Vier jaar geleden was ze het liefst wethouder geworden en had ze graag de winst van 1 naar 3 zetels vertaald zien worden in die bestuurlijke verantwoordelijkheid. Dat lukte niet door….. ja was het door de toenmalige PvdA-leider Emko Dolfing, die Van der Roest absoluut niet pruimde? Of heeft ze  toen zelf als D66-onderhandelaar ook niet al te tactisch geopereerd?

Zo interessant is dat niet meer, want het is nu een nieuwe ronde met nieuwe kansen. Dit keer dus zonder stemmentrekker Erjen Derks. Maar wel met de nagalm van het landelijke D66 kroonjuweel over het raadplegend referendum, dat de democraten maar niet krijgen uitgelegd en ze in deze campagne ook lokaal wordt nagedragen.

Van der Roest heeft zich via de social media bij lange na niet zo open en transparant geprofileerd als in de periode van 2010 tot 2014. Mogelijk dat haar nieuwe drukke baan in het onderwijs daar debet aan is.

Jammer. Want ze heeft toen zelf ervaren hoe makkelijk de lijn tussen kiezer en gekozene via de social media gelegd kan worden. Ambitieus is ze zeker. In hoeverre ze op die gretigheid voor het wethouderschap de komende campagne wordt getackeld is de vraag.

 

 

Dan de VVD. Een hoofdstuk apart. Na het vertrek van Marc Bosscha werd Heleen Jurgens (61) fractievoorzitter. Bij de vorige verkiezingen was ze door de commissie, die de lijst moest samenstellen, op een onverkiesbare plaats gezet. Maar Jurgens wist zich via een persoonlijke campagne met voorkeurstemmen in de raadzaal te vechten. En op 5 oktober 2017 dacht ze nog dat haar politieke carrière een kleurrijk vervolg zou krijgen. “Ik wil beloond worden voor wat ik als fractievoorzitter na het opstappen van Marc Bosscha heb gedaan,” zei ze tegen Ron de Vos van De Krant van Midden-Drenthe.

Bron: De Krant van Midden-Drenthe

Niet dus. De kiescommissie gunde haar zelfs geen plaats op de groslijst, zodat ze dit keer niet eens met voorkeurstemmen gekozen kan worden. Af(gang) via de zijlijn.

Heel even werd gespeculeerd op een nieuwe Lijst Heleen Jurgens. Gelet op haar populariteit in Midden-Drenthe en het bijzonder in Beilen zou het niet uitgesloten zijn als ze op eigen kracht weer een zetel had gehaald. .Maar ze stopt. De liberalen kunnen opgelucht ademhalen.

De VVD liet een ander stemmen-kanon buiten de selectie. Sterker, hij werd in menig fluistercircuit al opgevoerd als de nieuwe lijsttrekker en wethouders-kandidaat voor de liberalen. Ik heb het over Johan Koster, de op 1 januari afgetreden voorzitter van de Stichting Beleef Beilen.

Johan Koster (links) en Anique Snijders (rechts)

Een man, die op velerlei fronten actief is. Maar kennelijk was de tijd nog niet rijp genoeg om hem als frontman te lanceren. Mogelijk dat hij toch de geheime kandidaat-wethouder is.  De VVD koos Anique Snijders als boegbeeld. Opvallen deed ze niet de afgelopen 4 jaar in de raad. Maar tijdens deze campagne kan ze haar profiel bijstellen.

 

GroenLinks heeft met Rudie Weima dezelfde lijsttrekker als 4 jaar geleden. Hij maakte met zijn partij in 2014 een bedenkelijke start door de PvdA te steunen bij de samenstelling van het college van B&W, door een zogeheten side-letter aan het coalitie-akkoord toe te voegen. Maar hij weigerde die openbaar te maken.

Dat hij Gemeentebelangen SBW voorman Charles de Haas in 2015 uitmaakte voor racist, was nou ook niet een schoolvoorbeeld van politieke schoonheid en correctheid. Weima haalde zelden de publiciteit maar mag nog een periode door. Hij kreeg op zijn lijst steun uit onverwachte hoek, want op de tweede plaats prijkt voormalige CDA-fractievoorzitter Henk van der Beek. Na Erjen Derks dus nog een opvallende wisseling van politieke voorkeur.

En dan, last but not least, de PvdA. Al decennia lang de grootste partij in Midden-Drenthe. Over wisseling van de wethouder en fractievoorzitter schreef ik reeds. Dirk Jasper Keegstra is sinds kort de nieuwe roerganger en moet dé stemmentrekker worden voor de sociaal-democraten.

De PvdA mag de hemel danken dat de SP in Midden-Drenthe niet van de grond kon (of mocht?) worden getild door politiek watcher en niet onbemiddeld voormalig zakenman Bert Abbing.

'Rooie' Bert Abbing (rechts)

Hij kreeg onenigheid met de partijtop en zijn missie om met de socialisten de raad te bestormen ging in rook op.

Het zal de Midden-Drentse PvdA’ers vermoedelijk amper beroerd hebben.  Tientallen jaren lang koesterden ze zich in de gemeente al in het centrum van de macht. Ze waanden zich onaantastbaar. De ene zetel verlies bij de laatste verkiezingen werd zelfs als een overwinning gevierd. Het electorale verlies elders was tenslotte veel groter dan bij de sociaal-democraten in Midden-Drenthe. Zo kun je jezelf rijk rekenen.

Besef daarbij ook nog eens dat 4 jaar geleden Jan Beugel uit Westerbork vanaf een onverkiesbare plaats met 670 voorkeurstemmen gekozen werd  en daarmee de PvdA een enorme boost gaf, waarmee de leiding geen rekening had gehouden. Het was niet de eerste keer dat hij dat flikte overigens.

Jan Beugel

Dit keer prijkt Jan Beugel – in de wandelgangen vaak ‘de burgemeester van Westerbork’ genoemd –  op de vierde plaats en die moet haalbaar zijn. Of dat met evenveel voorkeurstemmen gebeurt als de vorige keer is de grote vraag. Bij de PvdA is die wens wel de vader van de gedachte.

 

Opvallend is wel dat de zittende raadsleden Bennie Muskee (begrijpelijk, afgaande op zijn gezondheid) en Rieja Raven op respectievelijk plaats 6 en 9 prijken. Maar daar moet in het laatste geval kennelijk niets achter gezocht worden.

Uitslag

Hoe leuk zou het zijn dat de bestuurlijke verhoudingen in het college van B&W eens grondig zouden wisselen. Dat ook anderen eens iets kunnen laten zien en tonen wat ze bestuurlijk waard zijn. Natuurlijk is enige continuïteit van bestuur niet onaangenaam. Maar ik hoop dat, mocht het net als de vorige keer gebeuren, de partijen die verliezen (PvdA en CDA) niet opnieuw op het college-pluche plaats nemen. Je moet (over)winnaars ook eens wat gunnen.

Dat er wat te kiezen valt is helder. Dat er tijdens deze campagne nog het nodige valt uit te leggen ook. En nog beter: dat er vooral met de inwoners helder, tijdig en veelvuldig gecommuniceerd wordt over wat de politiek nu wil en niet wil.

Praten met de inwoners buiten verkiezingstijd is beter dan alleen in die weken voor de campagne.

Burgemeester Mieke Damsma

Wat dat betreft ligt er eveneens een zware taak op de schouders van de eind vorig jaar benoemde nieuwe burgemeester Mieke Damsma (D66).

De roerige ruzieachtige tijden liggen gelukkig achter ons. Op naar de stembus voor  de volgende verkiezingen van uw en mijn gemeenteraad. Het woord is aan ONS!!!!!

 

 

Verdeling zetels gemeenteraad Midden-Drenthe vanaf de herindeling in 1998

 

NIEUWS

Drie dagen nadat ik dit blog schreef en opperde dat Johan Koster wel eens de geheime VVD-kandidaat voor het wethouderschap in Midden-Drenthe kon zijn, kwam de Krant van Midden-Drenthe vandaag met de volgende publicatie.

Heel goed dat de liberalen vroegtijdig met openheid voor de verkiezingen komen over wie hun dagelijkse bestuurder in B&W kan/zal worden. Acht jaar geleden werd daar nog super geheimzinnig over gedaan en moest tijdens een debat in Beilen door de debatleider onthuld worden dat ex-raadsgriffier Jannes Pit de liberale kandidaat zou zijn. Vier jaar geleden was lijsttrekker Marc Bosscha eerst wel en daarna weer geen wethouders-kandidaat. Nu schenken de liberalen dus tijdig klare wijn.

De partij die rondom de voorgedragen wethouders-kandidaat muisstil is is het CDA. Vier jaar geleden werd er al gefluisterd dat toenmalig lijsttrekker Robert Brouwer kandidaat was, maar dat hij niet mocht omdat hij geen ervaring in de gemeenteraad had. Nu heeft hij die ervaring dus wel, ook al is het niet opvallend geweest.

Robert Brouwer CDA

Tijdens de debatten kan hij de komende weken mooi in de luwte blijven en geen foute dingen roepen, die het CDA nadien parten kan spelen. Toch zou het het CDA sieren als ze ook de naam van hun kandidaat prijs geven. Valt er echt wat te kiezen.

 

 

 

 

Posted in Geen categorie | 6 Comments

ICD : DOMME DIKKE VETTE PECH

Update

Ik beloofde mijn mede-lotgenoten, twijfelaars over een his-ablatie, mensen met boezemfibrilleren en andere lezers van mijn blog een update te schrijven na het vervangen van mijn pacemaker door een ICD. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde gehad. Zie hier het verslag wat er zich in 9 dagen Isala Klinieken begin juni 2015 voltrok.

ICD : DOMME DIKKE VETTE PECH

“Ik baal hier enorm van. Dit gebeurt zelden of nooit met de rechterdraad. En dat het uitgerekend jou moet overkomen.” Cardioloog dr. Peter Paul Delnoy zegt het ingetogen op vrijdag 12 juni 2015, even voor zeven uur ‘s avonds, als hij op het voeteneind van mijn ziekenhuisbed zit op kamer 145 van de afdeling Cardiologie van de Isala Klinieken in Zwolle.

Vier dagen ervoor heeft hij de pacemaker en twee geleidingsdraden naar de rechter-boezem en rechter-hartkamer uit mijn lijf gepeuterd en een ICD (Implanteerbare Cardioverter Defibrillator) en twee nieuwe geleidingsdraden naar mijn rechter- en linker-hartkamer met de nodige precisie erin gezet gedurende een drie uur durende operatie.

(Zie ook mijn blog ‘Van pacemaker en his-ablatie naar ICD’ van 6 juni 2015 over wat er allemaal stond te gebeuren op 9 juni j.l.: http://henktenoever.nl/blog/2015/06/06/van-pacemaker-en-his-ablatie-naar-icd/)

Om hier direct maar met de conclusie te beginnen: de ingreep op dinsdag 9 juni is prima verlopen, alleen het eindresultaat was niet zoals gewenst, gehoopt en gedacht. Op woensdag 10 juni, de dag na de ingreep, kwam Peter Paul Delnoy ook al aan mijn bed. Toen nog op de Short Stay afdeling van de afdeling Cardiologie. Gedurende ruim een uur gaf hij mij duidelijke, gedetailleerde informatie over wat en hoe hij een en ander gedaan had. En we spraken over allerlei andere zaken, bijvoorbeeld over de communicatie tussen arts en patiënt en over het onderzoek van Boston Research (de maker van mijn ICD en de geleidingsdraden) waar ik op verzoek van hem aan mee doe.

Cardioloog dr. Peter Paul Delnoy

“Maar,” zeg ik op die woensdagmorgen tegen de cardioloog, “het voelt niet goed in mijn borstkas. Het is net of aan de binnenkant, ter hoogte van mijn hart, iemand ‘hamertje-tik’ zit te spelen.” Ik voelde daar in zittende houding de hele tijd kleine schokjes, in cardiologisch vakjargon ook wel hikjes genoemd. Of om het nog anders te formuleren; ik voelde in het (pacemaker)ritme van het hart steeds kleine elektrische stroomstootjes op het linkerdeel van mijn  borstkas.

Op het moment dat hij er is zul je net beleven dat die schokjes amper voelbaar zijn. Maar gedurende deze woensdag wordt het alsmaar erger en ‘s avonds voelt verpleegkundige Diana ze nadrukkelijk. “We noemen dat ook wel stimulering van het diafragma,” licht ze toe.

Creatief met kurk

Hoe het ook genoemd wordt, het voelt niet fijn en het voelt niet goed. De volgende (donder)dag wordt er door de ICD-technicus naar gekeken. Dat gebeurt. En hoe. Zeer nauwgezet. Anderhalf uur lang. Ze doen dat met een muis, die ze op de borstkas op de ingebrachte ICD leggen en voeren vervolgens allerlei metingen uit, waarmee ze precies in de computer kunnen analyseren hoe de ICD werkt, of de draden contact hebben met beide hartkamers en hoeveel ‘stroom’ er door heen loopt. In de ICD zit een pacemaker-functie en die moet werken, want na mijn his-ablatie in 2012 ben ik voor het aansturen en reguleren van mijn hartslag 24 uur per dag daarvan afhankelijk. Medische technologie en wetenschap anno 2015.

Maar…… de schokjes, de hikjes zijn opeens weg. Ik bedank ICD-technicus Jurjen daar heel hartelijk voor en vraag hem hoe hij dat gefikst heeft. “Noem het maar creatief met kurk,”  zegt hij met een lichte glimlach. “Maar ik moet nu wel eerst met de cardioloog overleggen” en hij loopt weg. Om een kwartier later terug te komen met de mededeling dat het binnenin niet zit zoals het hoort, maar dat ik daar later meer informatie over zal krijgen.

En die informatie krijg ik die middag ook van physician assistant Mark. Hij legt uit dat mogelijk de geleidingsdraad in de rechter-hartkamer niet goed zit.

Om 17.30 uur moet ik opnieuw naar de ICD-kamer om nog meer onderzoeksgegevens op tafel te krijgen. Jurjen doet dat met een vertrouwenwekkende nauwgezetheid, maar aan zijn gezicht zie ik dat er iets niet goed is. Wat? Daar geeft hij geen antwoord op. Dat is des cardiologens.

Congres

Toeval of niet, maar Peter Paul Delnoy is die donderdag en vrijdag op een congres, waar hij als vooraanstaand cardioloog zal spreken over ‘Leadless Pacing, een reële belofte?”  Maar binnenshuis is nog voldoende know how aanwezig om een analyse van mijn klachten en onderzoeksgegevens te maken.

 

Om 18.15 uur komt physician assistant Mark mijn kamer binnen en doet uit de doeken wat er mogelijk mis is (gegaan). “Hou je maar even vast,” zegt hij als startzin. “Het kan zijn dat de draad in de rechter-hartkamer niet op de juiste plaats zit. Maar ze houden er ook rekening mee dat de draden verwisseld zijn en niet juist zijn aangesloten op de ICD.”

Samenvattend: ik moet opnieuw geopereerd worden. Hoe dan ook. Wanneer? Dat is de vraag. Mogelijk al de dag erop, vrijdag. Anders de week erop. En….. ik moet ogenblikkelijk weer naar de ICD-kamer om de ‘shock-functie’ uit te laten zetten. Want, stel als de draden wel verwisseld zijn, dan krijg ik die shock, die elektrische ‘stroomstoot’ bij een forse ritmestoring of hartstilstand in de verkeerde hartkamer. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Domme dikke vette pech

Mijn wereld wordt even wat klein op dat moment. Boosheid, woede, verdriet, onbegrip, machteloosheid. Het is deze mix van gevoelens die door mijn lichaam giert. Hoe is het mogelijk: in maart 2012 een ablatie bij mij verknallen en dan nu dit. Hoeveel domme, dikke, vette pech kan een mens hebben? Zoveel dus.

Dat de draad in de rechter-hartkamer niet op de juiste plaats zit en mogelijk een zenuw triggert waardoor de ‘schokjes’ ontstaan, dat kan ik nog begrijpen. Maar de draden verwisselen bij de aansluiting? Nee, dat wil er bij mij niet in.

Natuurlijk, alles is mogelijk en fouten maken is menselijk. Maar met een arts als Peter Paul Delnoy aan de operatietafel, iemand met zoveel kennis en kunde en ervaring, iemand die zo nauwgezet en secuur werkt, nee zo’n man kan in mijn beleven de draden niet verkeerd hebben aangesloten.

Empathie

Na nog het nodige onderzoek de dag erna op vrijdag 12 juni is Peter Paul Delnoy die avond op de rand van mijn bed ook stellig. “De draden zijn niet verwisseld. Dat weet ik bijna 100 procent zeker. Natuurlijk, je kunt altijd een fout maken, maar de draden van Boston, die jij hebt, hebben zelfs een kleurtje voor de aansluiting.”  Ik geloof hem, voor 100 procent.

Voor zover hij zich kan herinneren is het ooit één keer eerder gebeurd bij een patiënt dat de rechter geleidingsdraad – samen overigens met de linker draad – problemen gaf. Dat ik na die primeur de eer heb om in dat unieke lijstje te worden opgenomen kan me gestolen worden.

Met zijn empathische en communicatieve klasse zorgde Peter Paul Delnoy ervoor dat ik volop vertrouwen in hem bleef en blijf houden. Hij geeft een duidelijke uitleg over wat er bij de tweede ingreep (revisie noemen ze dat in het ziekenhuis) allemaal gaat gebeuren. “Good Luck Peter Paul,” schrijf ik in mijn dagboek.

Er komt een nieuwe deadline voor de tweede ingreep: maandagmorgen 15 juni en ik ben als eerste om 8.00 uur aan de beurt. En er maar één die dit mag doen: dat is hij!!

Het weekend duurt lang en vanzelfsprekend spoken dan allerlei dwaze gedachten door je hoofd. Want er moet in een verse operatiewond gesneden worden, de ICD moet er weer worden uitgehaald en wat gebeurt er met de draden? Ik hoor de aardige narcotiseur weer naast de operatietafel, die op medelevende wijze vertelt dat hij je opnieuw heerlijk in slaap gaat sussen.

Maandagmorgen 15 juni is operatie-assistent Boudewijn met zijn rustgevende stem de eerste die me op mijn gemak stelt. Peter Paul Delnoy en zijn team verzamelen zich rondom mij, we praten nog wat en om 2 minuten voor 8 zeil ik heerlijk weg in de narcose om om 5 over half 11 weer een klok te zien op de verkoeverkamer.

Gelukkig korter dan de vorige keer en ik heb de narcotiseur ook nadrukkelijk gevraagd om daar waar mogelijk rekening te houden met de misselijkheid na afloop, waar ik de eerste keer onbedaarlijk veel hinder van heb ondervonden.

Vertrouwen

Na de ingreep heeft Peter Paul Delnoy nog met me gesproken, vertelt hij me op de woensdagmiddag erna, als hij mij thuis belt. Daar kan ik me niets van herinneren. Maar het telefoongesprek dat we die middag voeren is belangrijk voor me. Het weerspiegelt het vertrouwen dat ik in hem had, heb en hou als professional, als ervaren cardioloog die weet waar hij mee bezig is geweest. Hij ontrafelt ragfijn voor mij nog eens het proces van de eerste en de tweede ingreep; waar het mogelijk is mis gegaan en hoe het nu toch weer goed is gekomen.

Beiden verkeren we nu in een positie waar we alle twee niet verzeild hadden willen raken. Soms gebeuren die dingen in het leven. En deze kille constatering is hier gemakkelijker geschreven dan dat het proces zich tussen de oren voltrok, kan ik iedereen verzekeren.

En dan te weten dat de cardiologen van de Isala Klinieken in 2014 ruim 400 pacemakers en 550 ICD’s hebben geplaatst. Heel soms gaat er dan wel iets mis.

Op dinsdag 16 juni om 17.15 uur verlaat ik met anti-biotica pillen de Isala Klinieken in Zwolle. Pijnstillers moeten het leven de eerste week dragelijk  maken. Op 12 augustus a.s. verwacht cardioloog dr. Arif Elvan mij op zijn spreekuur. Hopelijk wijst de controle van de ICD dan uit dat ik ‘storingsvrij’  ben gebleven, dat de draden nog steeds vast zitten in mijn hartkamers en dat ik ook weer mijn rijbewijs bij het CBR (Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen) aan kan vragen.

Boston Research

En wat betreft de monitoring: op de slaapkamer staat een prachtig apparaat van Boston Research.  Als ik de handleiding mag geloven seint dit apparaat iedere nacht via Bluetooth en internet de gegevens van mijn ICD door naar een computer, waar vervolgens de deskundigen in de Isala Klinieken de ochtend erna kunnen  (uit)lezen of zich ook storingen in mijn hart(kamers) hebben voorgedaan.

De toekomst lacht weer. En om mijn vriend en collega Herbert Dijkstra te citeren: “Jij zegt steeds dat je een kut-hart hebt. Dat is niet waar. Je hebt een heel sterk hart. Anders zouden ze dit allemaal er niet aan kunnen veranderen en verbeteren en repareren.”

Of om de helaas veel te vroeg (2011) overleden en mij oh zo dierbare cardioloog dr. Willem Beukema aan  te halen: “Een mensenhart kan veel meer verdragen dan menigeen denkt.”  Daar hou ik mij aan vast.

 

Posted in Geen categorie | 15 Comments

PACEMAKER – HIS-ABLATIE – ICD

Isala Klinieken Zwolle

Update

VAN PACEMAKER EN HIS-ABLATIE NAAR ICD

In december 2012 beloofde ik mijn mede-lotgenoten, twijfelaars over een his-ablatie, mensen met boezemfibrilleren en andere lezers van mijn blog dat er een vervolg zou komen op mijn blog ‘Bundel van His : een bizar jaar’ als er ook daadwerkelijk iets zou veranderden in mijn medische sitiuatie.  En er is het een en ander veranderd. Dus… een update!

Ik schreef toen al in de laatste alinea’s dat er mogelijk alsnog een draad van mijn pacemaker naar de linker-hartkamer moest worden aangebracht, mocht deze groter worden, omdat de pacemaker mijn hartritme 24 uur per dag alleen maar met dat ene draadje naar de rechter-hartkamer aanstuurde.

“Cardioloog Jorik Timmer zal en wil dat ook nauwgezet in de gaten houden,” schreef ik destijds. En dat heeft hij gedaan de afgelopen jaren.

Vorig jaar begon hij al te speculeren over het aanbrengen van die nieuwe draad naar de linker-hartkamer, gelet op de uitslagen van de hart-echo, waaruit bleek dat de pompkracht van het hart nog maar 30 procent was en mijn linker-hartkamer groter was geworden dan hem lief is. Maar helaas kwamen er nog meer complicaties bij.

Sterker. In januari van dit jaar kreeg ik van dr. Jorik Timmer te horen dat zich ook nog eens storingen in het ritme van mijn hartkamers hadden voorgedaan, waarover hij vervolgens uiterst bezorgd sprak.

En….. mijn aorta bleek opens 51 mm te zijn: de kritische grens schijnt 55 mm te zijn. Terwijl  mijn aorta-klep (ook) niet (meer) functioneert en in elkaar zit zoals dat bij een gezond hart wel het geval is. Het plaatje zag er dus somber uit.

Het gekke is dat ik wel alles doe. Ik loop met gemak 10 dagen achter elkaar 18 holes op de golfbaan, fiets tegen de wind in (zonder electrische ondersteuning) en nog liever met de wind in de rug, werk nog gewoon, ren trappen op en af en voel verder geen enkele belemmering of beperking.

Ik had na mijn his-ablatie immers het leven terug gekregen en kon weer alles doen en laten wat ik wilde. “Sex, drugs and rock and roll is weer mogelijk,” opperde na de his-ablatie al cardioloog dr. Jan Hoorntje, inmiddels werkzaam als hoogleraar aan de Maastricht University.

Kortom, lichaam en  hoofd gaven iets anders aan dan alle onderzoeken aan feiten opleverden.

De route die nu gevolgd zou (kunnen) worden werd ons beiden snel helder. Jorik Timmer ging met dr. Arif Elvan overleggen, de zeer deskundige ritme-cardioloog die op voortreffelijke wijze mijn his-ablatie had gedaan in oktober 2012. En voor het vervolg van het behandeltraject, het uitstippelen van de behandelroute, kwam ik in de polikliniek weer bij hem aan tafel. Dat is een zegen voor een patiënt.

De wijze waarop Arif Elvan de onderzoeksgegevens met je deelt en toelicht en de onderzoeksresultaten op het beeldscherm op ontrafelende wijze over het voetlicht brengt, verdient een groot communicatief compliment.

Een goede communicatie van arts naar patient is het allerbeste fundament voor de behandeling in de toekomst en het vertrouwen hebben en houden in de medische wetenschap. Dat wordt te vaak onderschat door artsen. Uit alle verhalen die ik de afgelopen jaren en jaren gehoord heb zijn veel artsen helaas niet de grootste communicators. Doodzonde. Het kan zoveel verdriet, ellende en onbegrip voorkomen. Sterker, het geeft het vertrouwen in de toekomst een enorme boost.

Terug naar waar het hier om gaat. Als eerste stap wordt de pacemaker nu vervangen door een ICD (Implanteerbare Cardioverter Defibrillator) en worden er twee nieuwe geleidingsdraden naar de rechter- en linker hartkamer ‘getrokken’.  Of om de cardiologische vakterm te gebruiken en ik citeer:  “Uw arts heeft vastgesteld dat u een apparaat genaamd ‘cardiale resynchronisatietherapie defibrillator (CRT-D) nodig heeft om uw hartaandoening te behandelen.” Daarbij wordt een speciale geleidingsdraad aangebracht, waarbij ik tevens word uitgenodigd om mee te doen aan een “observationeel klinisch onderzoek”. En dat doe ik graag. Want van de ervaringen van nu profiteren de patiënten van de toekomst!

Waarom een ICD?

De ingreep wordt op dinsdag 9 juni a.s. gedaan door dr. Peter Paul Delnoy. Een zeer secure cardioloog, die heel veel ervaring heeft met het implanteren en aanbrengen van pacemakers en ICD’s en geleidinsgdraden. Hij was het ook die in 2012 op uiterst plezierige en zorgvuldige wijze mijn pacemaker en de draden naar mijn rechterboezem en rechter-hartkamer heeft aangebracht.

dr. Peter Paul Delnoy cardioloog

Er is mij de afgelopen tijd herhaaldelijk gevraagd of ik er tegenop zie? Ja en nee, is dan het antwoord. Ja, omdat ik de afgelopen kleine drie jaar een prima leven heb geleid, alles heb kunnen doen wat ik wilde. Heb ook nimmer het gevoel gehad dat er iets mis was met mijn hart. Dus waarom is dit nu nodig?

Natuurlijk leefde ik met het besef, dat Jorik Timmer mij van meet af aan had ingeprent, dat de linker-hartkamer groter zou kunnen worden. Dat daarbij nog drie andere zaken (storingen in de hartkamers, een te grote aorta en een niet goed functionerende aorta-klep) opeens om de hoek kwamen kijken, heeft me wel verrast en in emotionele zin ook wel eens op het verkeerde been gezet.

“Maar,” zei een goede bekende van me, “wees blij dat je geen kanker hebt, maar malheur hebt aan je hart. Want de cardiologische wetenschap en de thorax-chirugie is de afgelopen jaren zo snel verbeterd en gegroeid dat ze ongelooflijk veel kunnen op dat gebied. En bij kanker weet je het nooit….”  En zo is het.

Waarom ik er niet tegen op zie? Ik heb vertrouwen in de mij behandelende artsen. Helemaal in de wetenschap dat de veel te vroeg overleden (2011) en mij zeer dierbare Zwolse cardioloog dr. Willem Beukema altijd heel hoog heeft opgegeven over de kennis en kunde van Arif Elvan en Peter Paul Delnoy.

Vertrouwen hebben in artsen is het allerbelangrijkste. Het kompas is gericht op de horizon van de toekomst.

Natuurlijk heb ik wel even gekeken hoe groot een ICD is in verhouding tot een pacemaker. Want een ICD is groter. De eerste schrik op 27 mei jongstleden, toen physician assistant Judith mij informeerde over zaken die ik nog wilde weten, was groot toen ze een tweetal ICD’s liet zien. Poeh. Hoe krijgen ze ‘dat ding’ erin!?

Dit is wat physician assistent mij liet zien. Links de pacemaker, rechts 2 ICD's.....

En wat kan ik allemaal nog wel en niet straks? Als alles goed gaat in ieder geval weer genieten van het leven. Genieten van de mij dierbare golfsport. Ik heb uitgebreid gesproken met iemand, die ook een ICD heeft en inmiddeels weer volop actief is in deze sport.

Dat er andere beperkingen zijn is wrang. Bijvoorbeeld het niet te begrijpen ‘verbod’ om 2 maanden geen auto te mogen rijden na het aanbrengen van de ICD. Ik heb toch nimmer een hartstilstand gehad. Heb tot op de dag van vandaag normaal gefunctioneerd en iedere dag in de auto gereden. Wetgeving??? Ik ben voorstander van preventie. Maar maatwerk zou geen overdreven luxe zijn. Integendeel. Hou zou passen bij de realiteit. Maar regel is kennelijk nu eenmaal regel in dit land.

http://www.stin.nl

En als het Centraal Bureau Rijvaardigeheids Bewijzen (CBR) in een vlot tempo mee wil werken en de gemeente waar ik vervolgens een nieuw tijbewijs met ‘aantekening 100’  moet aanvragen, een beetje snel mijn aanvraag afhandelt,  dan kan ik na 3 maanden – op 9 september – weer autorijden.

De STIN (Stichting ICD dragers Nederland) is hierbij een baken voor al je vragen . De praktische hulplijn voor ICD-dragers. Ik ga er zeker lid van worden.

Beste lezers. Ik hou u vanuit de Isala Klinieken komende week op de hoogte. En daarna – indien gewenst of noodzakelijk – vanuit huis.

“Heb vertrouw,” sprak de bekende golfprofessional John Woof ooit. Dat heb ik….. nog steeds!!

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Geen categorie | 14 Comments

Kleinst mogelijke meerderheid

Ik heb Emko Dolfing uit Spier in de jaren tachtig van de vorige eeuw leren kennen als een bevlogen man, die begaan was met de sociaal zwakkeren in de samenleving. Onrecht en onrechtvaardigheid bestreed hij te vuur en te zwaard. De kleine dorpen in Drenthe waren hem heilig en dat stak hij niet onder stoelen of banken. Bij Staatsbosbeheer was hij voor zijn collega’s een baken van rust en een luisterend oor. En in allerlei besturen, onder andere van Stichting Omroep Drenthe, toonde hij zich altijd betrokken en enthousiasmerend.

Als raadslid, fractievoorzitter en de afgelopen 8 jaar als wethouder voor de PvdA in de gemeente Midden-Drenthe toonde hij zich een bestuurder met ambitie.  “Ik heb het nog nooit zo naar mijn zin gehad. Ga altijd met lol naar mijn werk. Beleef er veel plezier aan,” vertrouwde hij mij nog niet zo lang geleden toe.

Emko Dolfing

En…. Emko Dolfing was en is op en top Drents. Zijn roots zijn gebeiteld in de grond van Spier. Dat mag niet onvermeld blijven als je bestuurder bent in een Drentse plattelandsgemeente.

Maar wat is er met deze Emko Dolfing gebeurd na een verkiezingsnederlaaag bij de gemeenteraadsverkiezingen op 19 maart jongstleden? Of is er daarvoor al iets geschied dat voor ruis heeft gezorgd bij de afstemming van zijn politieke, bestuurlijke antenne?

Want als je een staat van dienst hebt, waarmee ik deze alinea’s opende, dan ben je geen groentje.  Dan moet je toch weten hoe de hazen lopen. Dan verwacht je bestuurlijke wijsheid.

Nadat burgemeester Jan Broertjes op de verkiezingsavond de uitslag bekend maakte en duidelijk werd dat de PvdA in Midden-Drenthe één zetel had verloren kwam er een hardgrondig en optimistisch van toon gezet “Yes”  uit de mond van Emko Dolfing.  Een vreugdekreet uit wanhoop? Nee, ik vermoed dat het gemeende vreugde was, omdat de PvdA in Midden-Drenthe de electorale schade binnen marges beperkt had weten te houden. En…. Emko Dolfings eigen kansen om nog eens voor een periode van 4 jaar wethouder te worden zeer realistisch waren. Want dat wilde hij oh zo graag. Op zich is daar niets mis mee.

Hij mocht overigens daar de opnieuw door de PvdA op een onverkiesbare plaats gezette partijgenoot Jan Beugel uit Westerbork wel dankbaar voor zijn dat hij 670 voorkeurstemmen binnensleepte na een opmerkelijke campagne in zijn dorp. De kwaliteiten van Beugel als raadslid liepen volgens de PvdA’ers in Midden-Drenthe niet parallel met zijn populariteit in het dorp als grote initiator van de Stichting Zomeractiveiten Westerbork.

En de lijstverbinding met Groen Links zorgde er voor dat de PvdA ternauwernood nog een restzetel kreeg en zodoende 6 van de 7 zetels behield. Het slechtste resultaat na de gemeentelijke herindeling in Drenthe van 1998 overigens voor deze partij. Ik heb daar geen leedvermaak over. Integendeel. Het is alleen een constatering van feiten.

Verliezer was ook het CDA, dat van 5 naar 4 zetels ging. Na de herindeling van 1998 heeft deze partij in Midden-Drenthe nog nooit zo slecht gescoord. De VVD verloor eveneens een zetel en kwam uit op 3.

De bestaande coalitie van de afgelopen 16 jaar van PvdA, CDA en VVD hield dus een meerderheid van 13 van de beschikbare 23 over. Maar waren wel allemaal verliezers.

Winnaars waren D66 dat van 1 naar 3 zetels ging, Gemeentebelangen Midden-Drenthe dat 100 procent pluste van 1 naar 2 en de ChistenUnie van Gert Jan Bent die zich eveneens verdubbelde van 1 naar 2 zetels.

Emko Dolfing was tijdens de verkiezingsdebatten openhartig. Een meerderheid van één zetel is ook een meerderheid, riep hij dapper tijdens het finale debat op 17 maart. De kleinst mogelijke meerderheid………

Had hij op de verkiezingsavond al zijn knopen geteld om als wethouder nog een periode van 4 jaar ‘vol’ te maken zonder al te veel sores en snel gerekend dat met het altijd meegaande CDA en de oh zo graag willende winnaar Christen Unie dit gemakkelijk cashen was.

De andere winnaars van de verkiezingen (D66 en Gemeentebelangen Midden-Drenthe) hadden het nakijken. Onvoldoende vertrouwen was er in met name D66 als coalitiepartner.

Harma van der Roest

Marc Bosscha

Op de verkiezingsavond zoemde het al rond dat Dolfing de motie van wantrouwen van D66 in april 2013 jegens zijn ‘asbestbeleid’ bij basisscholen niet vergeten was en D66 lijsttrekker Harma van der Roest geen schijn van kans had om wethouder te worden in een college waar ook Dolfing in zou zitten. De boodschapper van deze constatering op de verkiezingsavond was en is in de gemeente Midden-Drenthe niet de eerste de beste, kan ik u verzekeren.

VVD-lijsttrekker Marc Bosscha werd in PvdA kring afgeserveerd als een groentje die amper wist waar hij over sprak. Charles de Haas van Gemeentebelangen Smilde-Beilen-Westerbork had gelukkig onvoldoende stemmen gewonnen om er een zetel bij te krijgen, dus daarover hoefden de sociaal-democraten zich ook geen zorgen te maken. En Jannes Kerssies van Gemeentebelangen Midden-Drenthe won weliswaar, maar ja, die lijstverbinding met D66 zat de PvdA’ers ook niet lekker.

De sociaal-democraten wisten ook nog eens hun lijstverbinding met GroenLinks  te verzilveren met gedoogsteun voor een nieuw college met een side-letter, die niet openbaar gemaakt wordt, benadrukte Emko Dolfing bij de toelichting op het coalitie-akkoord. En GL-aanvoerder Rudie Weima haspelde daarover vervolgens nog wat halve zinnen waarin het woordje duurzaamheid voor velerlei uitleg vatbaar was. Over openheid en eerlijkheid gesproken. Die woorden passen kennelijk niet een een rijtje bij duurzaam. Of is het nieuwe besturen in openheid aan de nieuwe coalitie-partijen in Midden-Drenthe voorbij gegaan. Leven naar de letter van de wet betekent eveneens dat je vaak in de geest van de wet al heel veel kunt vertellen. Verschuilen achter formaliteiten is nooit een sterk argument.

Donderdag 8 mei werd in de gemeenteraad het coalitie-akkoord gepresenteerd onder de noemer ‘Samen’. Burgers kregen voorheen de mogelijkheid om erop te reageren. Ook ik heb dat gedaan. Nog niet wetend dat de titel van dat ‘akkoord’ “Samen” zou zijn.

Wel was ik blij te lezen dat de nieuwe coalitie beter en anders met de burgers wil gaan communiceren. Dat wordt tijd. Want tijdens het finale verkiezingsdebat op 17 maart kwam vanuit het publiek  het verwijt dat het zittende college, waarbij Emko Dolfing met name werd genoemd, wel met erg veel dedain en afstand ‘regeerde’.

Had ik Emko Dolfing als leider van de grootste partij in de gemeenteraad en als langstzittende wethouder met veel bestuurlijke ervaring verstandiger geacht? Ja!!! Helemaal als je beseft wat er de komende jaren allemaal op de gemeente(raad) afkomt aan Rijksbeleid en daarmee gepaard gaande bezuinigingen. Een breed draagvlak vanuit de bevolking en dus vanuit de gemeenteraad is daarbij zeker gewenst. Sterker, vereist!

Zelf ben ik de afgelopen weken op andere wijze vanuit mijn vak betrokken geweest bij coalitie-akkoorden in Twentse gemeenten. Daar zorgden coalities juist voor een zo breed mogelijk draagvlak, gelet op dat angstaanjagende Rijksbeleid dat vanaf 2015 bij de lokale overheid wordt geparkeerd. En en public werd daar bij de coalitie-akkoorden vermeld met welke wensen van oppositie-partijen rekening was gehouden. En er werd voor een zo breed mogelijk draagvlak in de raad gezorgd en gekozen.

Nee, dan Emko Dolfing. Hij dreigde bij de verdediging van het coalitie-akkoord zelfs met de zin: “De toon van de reactie op het bestuursakkoord zal de toon voor de komende 4 jaar zijn.” Wetend dat hij de VVD als coalitie-partner dit keer zelfs niet de mond had gegund bij de onderhandelingen, D66 als een partij had neergezet waar onvoldoende vertrouwen in is en het evenmin nodig achtte om de beide fracties van Gemeentebelangen zelfs maar aan tafel uit te nodigen voor een oriënterend gesprek. Hoezo “Samen”.

Jannes Kerssies van Gemeentebelangen MD formuleerde het subtiel richting Dolfing: “We overleggen alles, maar doen wat ik wil.”

DvhN van 9 mei 2014

Anthon van der Neut verslag RTV Drenthe

Dat bij de verkiezing van de wethouders Emko Dolfing slechts 13 van de 23 stemmen kreeg (na een overig wel erg klunzig verlopen stemprocedure), spreekt boekdelen. Dat verdient hij niet, maar in dit geval is het helemaal eigen schuld dikke bult.

Gerard Lohuis

CDA-wethouder Gerard Lohuis (uit Assen en hij wil ook niet naar Midden-Drenthe verhuizen, dus verzuchtte Kerssies: “Laten we dan gelijk maar voor de komende 4 jaar een besluit nemen dat hij niet hoeft te verhuizen in plaats van dat we dat ieder jaar moeten doen”.) moest het met 15 stemmen doen. CU-wethouder Gert Jan Bent kreeg uiteindelijk 18 van de 23. Hopelijk is dit geen slecht voorteken voor de komende 4 bestuurlijke jaren als je alles zo graag “Samen” wilt doen.

Gert Jan Bent

Ik hoop vooral dat Emko Dolfing uit zijn bestuurlijke toren afdaalt en weer de roots opzoekt waar hij ooit begon. Dat hij weer de man, de mens, de bestuurder wordt die begaan is met mensen en er ook zelf face to face in openheid en eerlijkheid mee wil praten. Dat hij mensen op gaat zoeken en zich niet verschuilt achter allerlei papieren en notataal. Dat hij onder “Samen” ook echt SAMEN verstaat. Dat zijn 23 raadsleden die de komende 4 jaar voor een giga-operatie staan vol bestuurlijke, financiële hobbels die de inwoners niet onberoerd zullen laten. Communiceer vooral goed, tijdig en duidelijk met de raadsleden en vooral ook met de inwoners, de kiezers dus.

Hopelijk is de minimale steun vanuit de gemeenteraad voor Emko Dolfing een signaal voor hemzelf en voor zijn partij om vooral bij voortduring het gesprek aan te gaan met de bevolking, met verenigingen, belangenorganisaties en eigenlijk iedereen die er toe doet in onze gemeente. Dat kan en mag niet met hautain gedrag. Verschuilen achter formaliteiten past evenmin. Open en respectvol met elkaar omgaan, elkaar opzoeken en naar elkaar luisteren. En niet “doen wat ik wil” om Kerssies nog eens te citeren. Nee, zeg wat je doet en doe wat je zegt!!!!!!

Dat verdienen de inwoners van Midden-Drenthe. Op de website van de afdeling Midden-Drenthe van de PvdA antwoordt Emko Dolfing op de vraag ‘Sterk in’: “Ik heb liever dat anderen dat over mij invullen.”

Daaraan heb ik graag gehoor gegeven.

 

Posted in Geen categorie | 3 Comments

Meent van der Sluis (vervolg)

MEENT W. VAN DER SLUIS (DEEL 2) en ZEMBLA

Meent van der Sluis

Documentairemaker Cees Overgaauw heeft op 6 februari 2014 in Zembla Meent van der Sluis uit Assen kort en bondig en duidelijk geportretteerd in de uitzending  ‘Aardbeving in Loppersum’.

Het beeld dat daarin (opnieuw) geschetst werd over de hoge heren van de NAM, de hautaniteit  van deze olie- en gasbaronnen, zelfs nu de grond in Groningen beeft als nooit tevoren, is een teken aan de wand en Nederland onwaardig. In de afkondiging werd nog eens nadrukkelijk gezegd dat de NAM noch het Staatstoezicht op de Mijnen noch het ministerie van EZ aan deze uitzending mee wilden werken. Dat zegt veel.

http://zembla.incontxt.nl/seizoenen/2014/afleveringen/06-02-2014

De verdachtmakingen van voormalig NAM-woordvoerder Frank Duut in de Zembla-uitzending aan het adres van Meent van der Sluis, dat hij het niet op multinationals en helemaal niet op multinationals die delfstoffen winnen had voorzien, is te schandelijk voor woorden. De geschiedenis heeft Duut zelfs niet geleerd om enigerlei mate respect te hebben voor klokkenluider Meent van der Sluis.

Frank Duut vml. woordvoerder NAM

Je bent haast geneigd te denken dat ze het binnen de Asser VVD nog niet zo slecht bekeken hebben om Duut niet weer op een verkiesbare plaats te zetten voor de komende raadsverkiezingen. “Dat zag ik niet aankomen,” zei Duut op 13 november 2013 in het Dagblad van het Noorden hierover. Zoals hij ook stekeblind is geweest en gebleven voor de kennis en kunde en volhardendheid van Meent van der Sluis. Wat in de genen van een mens zit krijg je er kennelijk niet weer uit.

Zembla heeft Meent van der Sluis terecht weer even op een podium gezet waar hij hoort in de geschiedenis van de aardbevingen in Noord Nederland. En de echo van de beweringen en bewijzen waar hij in 1987 mee kwam zal nog lang nagalmen, totdat de NAM en Henk K(omt)A(lleen)M(aar)P(raten) met echte, aantoonbare daden komen.

(Zie ook mijn blog over Meent W. van der Sluis deel 1 van 3 februari 2013)

 

 

 

 

Posted in Geen categorie | Leave a comment